ປະຫວັດ ແລະ ສົງຄາມ

ສປປ ລາວ ຖ້າຄິດໄລ່ຕໍ່ຫົວຄົນ, ແມ່ນເປັນປະເທດທີ່ຖືກຖິ້ມລະເບີດໃສ່ຫຼາຍທີ່ສຸດໃນໂລກ. ຕະຫຼອດສົງຄາມອິນດູຈີນຄັ້ງທີສອງ (ປີ 1964-1973) ມີຫຼາຍກວ່າ 580,000 ຖ້ຽວບີນທີ່ຖິ້ມລະເບີດ (ຫລື ຖ້ຽວບິນຖິ້ມລະເບີດທຸກໆ 8 ນາທີ, 24 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້, ເປັນເວລາ 9 ປີ) ແລະ ການສູ້ລົບທາງໜ້າດີນຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ເຮັດໃຫ້ລະເບີດຫຼາຍກ່ວາ 2 ລ້ານໂຕນຖືກຖິ້ມລົງໃສ່ ສປປ ລາວ.ລະເບີດລູກຫວ່ານໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຫຼາຍກວ່າ 270 ລ້ານ ໜ່ວຍ, ໃນນັ້ນມີປະມານ 80 ລ້ານ ໜ່ວຍທີ່ບໍ່ທັນແຕກ ແລະ ຕົກຄ້າງ, ຝັງຢູ່ໃນພູມສັນຖານຂອງ ສປປ ລາວ ຫຼັງສົງຄາມສິ້ນສຸດລົງ. ທຸກມື້ນີ້ລະເບີດທີ່ຍັງບໍ່ທັນແຕກ (ລບຕ) ຍັງສືບຕໍ່ມີຜົນກະທົບບໍລິເວນກວ້າງຂອງປະເທດ; ຢູ່ໃນປ່າ, ທົ່ງໄຮ່ທົ່ງນາ, ບ້ານ, ພື້ນທີ່ຂອງໂຮງຮຽນ, ຖະໜົນຫົນທາງ ແລະ ເຂດທີ່ຢູ່ອາໃສ່ຂອງປະຊາຊົນ.ປະມານ 25% ຂອງບ້ານທັງໝົດແມ່ນມີລະເບີດບໍ່ທັນແຕກຕົກຄ້າງ.


ປະຈຸບັນ

ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມກ້າວໜ້າຫຼາຍດ້ານ ຄວາມສາມາດຂອງມະນຸດ ແລະ ຄວາມສາມາດສະຖາບັນພາຍໃນຂະແໜງການ ລບຕ, ແລະ ການຊ່ອຍເຫຼືອຈາກປະຊາຄົມສາກົນ, ສປປ ລາວ ຍັງມີບັນຫາລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍ.

ການເກັບກູ້ເນື້ອທີ່ດິນທີ່ມີຜົນກະທົບ ແລະ ການປົດປ່ອຍທີ່ດິນໂດຍຜ່ານການສຳຫຼວດທາງວິຊາການຍັງສືບຕໍ່ເພີ່ມຂື້ນໃນແຕ່ລະປີ.ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບການໂຄສະນາ ແລະ ສຶກສາຄວາມສ່ຽງໄພຈາກ ລບຕ ໄປຮອດໄກ ແລະ ກວ້າງຂວາງກວ່າແຕ່ກ່ອນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ປະຊາຊົນຍັງສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ແລະ ເສຍຊີວິດຈາກລະເບີດທີ່ຍັງບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງ ແລະ ເຊື່ອງຢູ່ທົ່ວ ສປປ ລາວ.

ບັນຫາໃຫຍ່ທີ່ສຸດແມ່ນໄພຂົ່ມຂູ່ທີ່ເກີດຈາກລະເບີດລູກຫວ່ານທີ່ຍັງເຫຼືອ. ໃນປະຈຸບັນນີ້ປະກອບມີປະມານ 50% ຂອງປະເພດລະເບີດທີ່ບໍ່ທັນແຕກທີ່ຖືກຄົ້ນພົບ ແລະ ເກັບກູ້ໃນປະເທດລາວ, ແລະ ໃນທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາການເກີດອຸປະຕິເຫດປະມານ 30% ຂອງອຸປະຕິເຫດກ່ຽວຂ້ອງກັບລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ.